معرفی تکنیک های بازیگری در کلاس خانم فریبا نادری

معرفی تکنیک های بازیگری در کلاس خانم فریبا نادری

به گفته­ ی نورالدین استوار در کتابش به شرح زیر:

تکنیک بازیگری چارچوبی است که بر مبنای آن بازیگر نقش خود را بنا می­نهد. همچنین پایه و اساس محکمی است که بازیگر می­تواند در صورت مواجه شدن با مشکلات حین کار، به آن تکیه کند.

برای بازیگر داشتن استعداد ضروری است، اما ابزاری که باعث بروز این استعداد می­شود تکنیک می­باشد. از طرف دیگر هر چقدر هنرمند تکنیک بداند ولی بی استعداد باشد، بی­فایده خواهد بود.

موارد زیر از جمله فنون بازیگری است که رعایت آنها بسیار حیاتی و مهم می باشد:

  • قوه ­ی تخیل: استانیسلاوسکی گفته است که بهترین بار بازیگر تخیل اوست و کسی که فاقد آن باشد، یا باید آن را به دست بیاورد یا صحنه را ترک کند، در غیر این صورت آلت دست کارگردانانی خواهد شد که به زور تخیلات خود را در مغز او فرو می­کنند.

راهکار استراسبرگ راهکاری تازه بود که نام آن را متد بازیگری یا روش اجرا گذاشت. تا پیش از تحقیقات و یافته های کارگردان روس استانیسلافسکی هنر بازیگری اساسا به دو گونه قابل تقسیم بود ، درونی و بیرونی. استراسبرگ شق سومی نیز کشف کرد.

  • حسگیری در بازیگری: چشمگیرترین قسمت بازی حرکت است که از حس سرچشمه می­گیرد پس بازیگر باید قدرت حس­گیری بالایی داشته باشد.
  • ریتم شامل دو بخش است:
  1.  ریتم درونی
  2. ریتم خارجی یا سطحی: به معنی تندی یا کندی بدن و بیان نیست. بلکه ریتم بازی است. که هر دو باید به موازات هم باشند تا از این طریق افکار و درونیات شخصیت را آشکار سازد.
  • بیان: دو اصل اساسی برای بیان، تولید صدا و شکل دادن به آن می­باشد.

بیان بازیگر به خصوص بازیگران تئاتر و تمرینات فن بیان در بازیگری از مواردی است که هنرجویان تئاتر دغدغه زیادی برای آن دارند. یکی از اساتید بیان بازیگران به نام مچلین اینگونه می گوید :   « ماهیت بیان امری فیزیکی است» و برای بهتر شدن بیان بازیگران استفاده ماهرانه از گوش را شرط اصلی می داند.

  • صدا: صدا از ۹ عنصر تشکیل شده است:
  1. اوج صدا: بازیگری در سینما ، بر خلاف تئاتر که در آن بازیگر مستقیما با تماشاگر روبه روست ، از طریق حضور در برابر دوربین و به مدد تمهیداتی چون تدوین ، لبه صدا و امکانات دیگری صورت می گیرد که بر بازی بازیگر اثر خاصی می گذارد و ممکن است ، آن را تقویت و در مواردی تضعیف کند.
  2. آهنگ کلام
  3.  برد صدا
  4.  تن صدا
  5.  طرز بیان
  6.  ضرب آهنگ
  7.  لهجه
  8.  حرارت و انرژی بیان
  9.  رسایی
برای آشنایی کامل با حرفه بازیگری و تعریف بازیگری می توانید به صفحه رازهای مهارت بازیگری مراجعه نمایید.

 

  • تنفس در بازیگری: هنرجو برای این که بتواند جملات کوتاه و بلند را براحتی ادا کند و دچار گرفتگی صدا و فشار در ناحیه گلو نشود به فضای بیشتری برای ذخیره هوا نیاز دارد. اگر عمل تنفس را همراه با پایین بردن دیافراگم، در پایین دنده­ها و نیز در شکم انجام دهیم، می­توانیم احساس کنیم که همه ستون مهره­ها، تا انتهای آن در کار تنفس و در نتیجه در کار تولید صوت شرکت می­کنند.
  • بدن: بازیگر باید تسلط کافی بر بدن خود داشته باشد و آن را به هر شکلی که تغییرش داده به کار گیرد. بازیگر با نحوه ایستادن، راه رفتن، نشستن و برخاستن و حرکت دادن دست و سر و گردن به تماشاگر می­فهماند که چگونه آدمی است و چه خصوصیاتی دارد.
  • حافظه در بازیگر: برای کنترل عواطف از حافظه استفاده می­شود. برای کنترل عواطف و احساسات باید از تمام هیجانات و اتفاقاتی که افتاده کمک گرفت. بهترین راه در دسترس بودن، در لحظه متمرکز شدن است. در هر سکانس به نحو احسن باید نقش را اجرا کرد؛ هر سکانس و پلان را باید با این فرض بازی کرد که امکان تکرارش وجود ندارد.
  • در لحظه بودن: کنترل لحظه را در اختیار داشتن.
  • مشاهده کردن: مشاهده یعنی خوب دیدن؛ مشاهده به اصول و فروع زندگی انسان وابستگی دارد. یکی از نشانه­ های بارز هر هنرمند، مشاهدات دقیق و قوی اوست. بازیگر باید خوب ببیند و درکی صحیح از وقایع داشته باشد.